W transgranicznym przemieszczaniu odpadów najdroższy błąd często powstaje jeszcze przed zamówieniem ciężarówki. Firma zna kod odpadu z katalogu odpadów, widzi znajomą nazwę materiału i zakłada, że skoro jest to np. złom, papier albo tworzywo do recyklingu, transport można przeprowadzić w procedurze „zielonej”. To za mało do prawidłowej kwalifikacji.
Trzeba ustalić rzeczywisty skład odpadu, właściwy wpis stosowany w transgranicznym przemieszczaniu odpadów, poziom zanieczyszczeń, planowany proces odzysku lub unieszkodliwiania oraz państwo przeznaczenia. Dopiero po połączeniu tych informacji można rozstrzygnąć, czy wystarczą wymagania informacyjne z art. 18 rozporządzenia (UE) 2024/1157, czy konieczna jest procedura uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, potocznie nazywana notyfikacją.
Od 21 maja 2026 r. zasadnicza część nowego rozporządzenia 2024/1157 jest już stosowana. To istotne, ponieważ zmienił się nie tylko zestaw przepisów, ale również sposób obsługi dokumentacji. Procedura notyfikacyjna działa elektronicznie przez DIWASS – Digital Waste Shipment System. W przypadku części przemieszczeń z zielonej listy w Polsce do końca 2026 r. funkcjonuje natomiast rozwiązanie przejściowe.
Zielona i bursztynowa lista: gdzie naprawdę przebiega granica
Określenia „zielona lista” i „lista bursztynowa” są użyteczne, ale łatwo zrobić z nich zbyt prosty podział.
W aktualnym rozporządzeniu:
- odpady z załącznika III oraz dodatkowe odpady z załącznika IIIB są zasadniczo traktowane jako odpady z zielonego wykazu;
- określone mieszaniny mogą być ujęte w załączniku IIIA;
- załącznik IV zawiera odpady podlegające procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, czyli tzw. odpady z listy bursztynowej.
Najważniejsze zastrzeżenie brzmi jednak: nie każdy odpad wymagający notyfikacji jest po prostu odpadem wpisanym na listę bursztynową.
Procedurze uprzedniego zgłoszenia i zgody podlegają przy przemieszczaniu w UE odpadów przeznaczonych do odzysku m.in.:
- odpady wymienione w załączniku IV;
- odpady, których nie można zaklasyfikować pod jednym wpisem w załączniku III, IIIB lub IV;
- mieszaniny odpadów, jeśli nie są wymienione w załączniku IIIA;
- odpady sklasyfikowane jako niebezpieczne;
- odpady z zielonych wykazów zanieczyszczone w takim stopniu, że wzrasta związane z nimi ryzyko albo ich odzysk w sposób racjonalny środowiskowo staje się niemożliwy;
- określone odpady zawierające lub zanieczyszczone trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi – POPs.
Dodatkowo odpady przeznaczone do unieszkodliwiania nie wchodzą po prostu w standardowy schemat „zielonej listy”. Ich przemieszczanie jest co do zasady zakazane, chyba że zostanie uzyskana zgoda zgodnie z zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu.
Dlatego praktyczna reguła nie powinna brzmieć:
> zielone = załącznik VII, bursztynowe = notyfikacja.
Lepsza kolejność jest taka:
- ustal, czy przedmiot w ogóle jest odpadem;
- ustal jego rzeczywisty skład;
- znajdź właściwy wpis dla transgranicznego przemieszczania;
- sprawdź, czy jest to mieszanina albo odpad zanieczyszczony;
- ustal, czy jedzie do odzysku czy unieszkodliwiania;
- sprawdź państwo przeznaczenia i ewentualnego tranzytu;
- dopiero wtedy wybierz procedurę.
Kod z katalogu odpadów nie jest automatyczną kwalifikacją do zielonej listy.
To jeden z częstszych błędów praktycznych. Sześciocyfrowy kod stosowany w krajowym katalogu odpadów służy innemu systemowi klasyfikacji niż wpisy wykorzystywane w przepisach o TPO. Przy przemieszczaniu transgranicznym pojawiają się m.in. wpisy bazylejskie, OECD i unijne.
Można więc mieć prawidłowo nadany krajowy kod odpadu, a nadal nie mieć rozstrzygniętej procedury transportu międzynarodowego.
Liczy się również rzeczywisty materiał. Jeżeli dokumentacja opisuje partię jako jednorodny złom metalu, ale w kontenerze znajdują się znaczące ilości innych odpadów, oleju, elementów niebezpiecznych albo zanieczyszczeń, samo powołanie się na „zielony” wpis nie rozwiązuje problemu.
Rozporządzenie wprost przewiduje sytuację, w której odpad znajdujący się zasadniczo w zielonym wykazie przestaje korzystać z uproszczonej procedury, ponieważ zanieczyszczenie:
- zwiększa związane z odpadem ryzyko na tyle, że uzasadniona staje się procedura zgłoszenia i zgody, albo
- uniemożliwia odzysk odpadu w sposób racjonalny środowiskowo.
Nie istnieje więc uniwersalna zasada typu „do 5% zanieczyszczeń zawsze jest bezpiecznie”. Dla niektórych szczegółowo określonych kategorii przepisy przewidują konkretne kryteria, ale nie można przenosić jednego progu na wszystkie rodzaje odpadów.
Jeżeli właściwe organy państwa wysyłki i przeznaczenia nie mogą uzgodnić, czy odpad powinien zostać zaklasyfikowany do załącznika III, IIIA, IIIB lub IV, stosowana jest bardziej rygorystyczna procedura wynikająca z art. 4 ust. 2. Podobnie, jeśli organy nie zgadzają się, czy dana operacja jest odzyskiem czy unieszkodliwianiem, zastosowanie mają przepisy dotyczące unieszkodliwiania.
To jest decyzja graniczna, której nie należy ignorować. Jeżeli klasyfikacja jest sporna, nie należy organizować transportu w oparciu o najbardziej korzystny wariant tylko dlatego, że pozwala szybciej wysłać towar.
Zielona lista w praktyce: kiedy załącznik VII wystarcza i co trzeba zrobić
Dla przemieszczeń wewnątrz UE odpady przeznaczone do odzysku wymienione w załączniku III lub IIIB oraz kwalifikujące się mieszaniny z załącznika IIIA podlegają wymaganiom z art. 18, jeżeli ilość przemieszczanych odpadów przekracza 20 kg.
Próg 20 kg nie oznacza, że transport 19 kg jest automatycznie „poza prawem odpadowym”. Oznacza konkretnie, że w przypadkach określonych w art. 4 ust. 4 wymagania informacyjne art. 18 uruchamiają się przy ilości przekraczającej 20 kg.
Przy typowym transporcie zielonego odpadu do odzysku trzeba wykonać więcej czynności niż tylko włożyć załącznik VII do kabiny kierowcy.
Przed transportem należy przede wszystkim:
- potwierdzić właściwą klasyfikację odpadu;
- sprawdzić faktyczny skład i zanieczyszczenia;
- zweryfikować proces odzysku;
- sprawdzić instalację odbierającą;
- upewnić się, że instalacja ma wymagane zezwolenie lub rejestrację;
- zawrzeć wymaganą umowę;
- przygotować załącznik VII;
- zapewnić zgodność danych w dokumentacji z rzeczywistym transportem.
Osoba organizująca przemieszczenie nie może po prostu przyjąć, że kontrahent „jest recyklerem, więc wszystko jest w porządku”. Art. 18 wymaga, aby odpady trafiały do instalacji odzysku posiadającej odpowiednie zezwolenie lub rejestrację. Instalacja powinna przed transportem przedstawić osobie organizującej przemieszczenie dowód posiadania odpowiednich uprawnień.
#### Co musi być gotowe przed wyjazdem?
Formularz z załącznika VII należy wypełnić w możliwym zakresie najpóźniej dwa dni robocze przed rozpoczęciem przemieszczenia.
Są jednak informacje, które mogą zostać uzupełnione później – najpóźniej przed rozpoczęciem transportu. Dotyczy to:
- rzeczywistej ilości odpadu;
- przewoźnika lub przewoźników;
- numeru identyfikacyjnego kontenera, jeżeli ma zastosowanie.
To praktycznie ważne. Numer samochodu, przewoźnik czy finalna masa po ważeniu mogą być znane dopiero bezpośrednio przed załadunkiem, ale nie oznacza to, że cały załącznik VII można zacząć przygotowywać wtedy, gdy ciężarówka stoi już na wadze.
Drugi dokument, który bywa traktowany zbyt lekko, to umowa dotycząca odzysku odpadu.
Dla przesyłek objętych art. 18 umowa musi zostać zawarta pomiędzy osobą organizującą przemieszczenie a odbiorcą. Jeżeli odbiorca nie jest operatorem instalacji, umowę podpisuje również operator instalacji.
Powinna być ona zgodna z odpowiadającymi jej dokumentami załącznika VII i obejmować przynajmniej informacje dotyczące:
- osoby organizującej przemieszczenie;
- odbiorcy;
- instalacji;
- osób reprezentujących strony;
- opisu odpadu;
- kodów identyfikacyjnych odpadu;
- ilości objętej umową;
- procesu odzysku;
- okresu obowiązywania umowy.
Umowa musi również przewidywać, co stanie się z odpadami, jeśli transport albo odzysk nie będzie mógł zostać przeprowadzony zgodnie z planem albo przemieszczenie okaże się nielegalne. W grę wchodzi m.in. obowiązek odbioru odpadu z powrotem albo zapewnienia alternatywnego odzysku i, jeśli jest to potrzebne, tymczasowego magazynowania.
To właśnie jeden z elementów, który odróżnia realną procedurę od prostego „mam Annex VII, więc mogę jechać”.
#### Obowiązki nie kończą się na rozładunku
Instalacja odzysku lub laboratorium musi w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania odpadu potwierdzić jego odbiór poprzez uzupełnienie odpowiednich danych z załącznika VII.
Po wykonaniu odzysku instalacja wystawia potwierdzenie jego zakończenia:
- możliwie szybko;
- nie później niż 30 dni od zakończenia operacji odzysku;
- jednocześnie nie później niż rok od otrzymania odpadu.
Dokumentacja związana z przemieszczeniem objętym art. 18 nie jest dokumentacją „na czas transportu”. Informacje muszą być przechowywane w UE przez co najmniej pięć lat od wystawienia wymaganego potwierdzenia zakończenia odzysku.
#### Zielona lista w Polsce w 2026 r. – okres przejściowy
Tu łatwo zastosować już nieaktualny schemat.
Od 21 maja do 31 grudnia 2026 r. GIOŚ dopuszcza w Polsce sporządzanie i przekazywanie dokumentów wymaganych przez art. 18 w formie papierowej, poza DIWASS.
Nie oznacza to powrotu do starej dokumentacji.
W tym okresie trzeba:
- używać nowego wzoru załącznika VII wynikającego z rozporządzenia 2024/1157;
- posiadać umowę zgodną z nowymi wymaganiami art. 18.
DIWASS może być w tym okresie stosowany dobrowolnie do dokumentów załącznika VII i można wykorzystać system także do wygenerowania formularza do PDF i wydruku.
W okresie przejściowym nie trzeba przekazywać załączników VII do GIOŚ.
Od 1 stycznia 2027 r. trzeba już planować obsługę dokumentów art. 18 przez DIWASS zgodnie z nowym cyfrowym modelem.
Ta przejściowość jest niewygodna operacyjnie. Firma, która wykonuje dużo transportów, nie powinna budować procedury na zasadzie „papier działa do końca roku, więc DIWASS-em zajmiemy się w grudniu”. Przy kilkudziesięciu albo kilkuset przesyłkach miesięcznie rejestracja podmiotów, przypisanie ról i przećwiczenie obiegu danych na ostatnią chwilę generują niepotrzebne ryzyko.
#### Przykład: jednorodny odpad metalowy do instalacji w Niemczech
Polska firma chce wysłać 22 tony jednorodnego odpadu metalowego do zakładu odzysku w Niemczech.
Nie należy zaczynać od wystawienia faktury ani od wpisania kodu katalogowego do załącznika VII.
Najpierw trzeba ustalić:
- rzeczywisty skład partii;
- właściwy wpis stosowany w TPO;
- czy materiał nie jest zanieczyszczony na tyle, że przestaje kwalifikować się do uproszczonej procedury;
- czy planowany proces jest odzyskiem;
- czy niemiecka instalacja ma odpowiednie uprawnienia;
- czy spełnione są warunki zastosowania art. 18.
Dopiero przy pozytywnej odpowiedzi na te pytania można przejść do umowy i załącznika VII.
Jeżeli po załadunku okaże się natomiast, że w partii razem ze złomem znajdują się np. inne odpady, pozostałości substancji niebezpiecznych lub frakcje, których wcześniejsza klasyfikacja nie obejmowała, problemem nie jest „brzydki ładunek”. Problemem jest możliwość zastosowania niewłaściwej procedury prawnej.
Bursztynowa lista, notyfikacja i kierunek transportu: kiedy procedura robi się cięższa
Procedura notyfikacyjna nie jest rozbudowaną wersją załącznika VII. To inny reżim.
Przy odpadach wymagających uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody transport nie może ruszyć tylko dlatego, że nadawca, odbiorca i instalacja uzgodnili warunki handlowe.
W typowej procedurze trzeba przejść kolejno przez:
- kwalifikację odpadu;
- wskazanie instalacji i procesu odzysku lub unieszkodliwiania;
- ustalenie właściwych organów państwa wysyłki, przeznaczenia i – jeżeli występują – tranzytu;
- przygotowanie zgłoszenia;
- zawarcie wymaganej umowy;
- ustanowienie gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia;
- procedurę oceny zgłoszenia;
- uzyskanie wymaganych zgód;
- przygotowanie dokumentu przemieszczania;
- zgłoszenie rzeczywistego rozpoczęcia transportu;
- realizację transportu zgodnie z warunkami zgód;
- potwierdzenie odbioru i późniejszego odzysku lub unieszkodliwienia.
Od 21 maja 2026 r. notyfikacja jest obsługiwana elektronicznie przez DIWASS. Papierowe odroczenie stosowane w Polsce do dokumentów załącznika VII nie oznacza odroczenia DIWASS dla procedury notyfikacyjnej.
#### Ile trwa uzyskanie zgody?
Rozporządzenie przewiduje, że po uznaniu zgłoszenia za prawidłowo skompletowane właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mają zasadniczo 30 dni na podjęcie decyzji dotyczącej transportu.
To nie znaczy, że notyfikację można uruchomić miesiąc przed pierwszym planowanym transportem i mieć pewność, że wszystko będzie gotowe.
Zegar dla decyzji nie musi rozpocząć się w dniu pierwszego przesłania dokumentów. Jeżeli organ zażąda brakujących informacji albo dodatkowej dokumentacji, etap kompletowania sprawy wydłuża cały proces.
W praktyce termin transportu powinien więc wynikać z zakończonej procedury, a nie odwrotnie.
Nie rezerwuj serii przewozów wymagających notyfikacji na sztywny termin, zakładając, że administracja „powinna zdążyć”.
#### Gwarancja finansowa nie jest formalnym dodatkiem
Dla przemieszczeń wymagających zgłoszenia trzeba ustanowić gwarancję finansową albo równoważne ubezpieczenie.
Ma ono pokrywać:
- koszty transportu odpadu;
- koszty odzysku lub unieszkodliwiania, w tym potrzebnej operacji pośredniej;
- koszty magazynowania przez 90 dni.
Zabezpieczenie ma działać również na wypadek sytuacji, w której transport lub zagospodarowanie nie może zostać dokończone zgodnie z planem albo okaże się nielegalne.
Nie ma jednej uniwersalnej kwoty zabezpieczenia dla „jednej ciężarówki odpadów”. Wysokość zależy od konkretnego przypadku i wymaga zatwierdzenia przez właściwy organ miejsca wysyłki.
To także powód, dla którego procedury bursztynowej nie należy traktować jako drobnego administracyjnego utrudnienia względem zielonej listy.
| Element | Procedura z art. 18 – typowa „zielona lista” | Uprzednie zgłoszenie i zgoda |
|---|---|---|
| Typowy punkt wyjścia | odpady z załącznika III/IIIB lub odpowiednie mieszaniny IIIA do odzysku | m.in. załącznik IV i inne przypadki z art. 4 ust. 2 |
| Minimalna ilość przy art. 4 ust. 4 | wymagania art. 18 przy ilości >20 kg | brak analogicznego prostego progu 20 kg |
| Załącznik VII | tak | nie jest podstawowym dokumentem procedury |
| Uprzednia zgoda organów | nie w standardowej procedurze art. 18 | tak |
| Umowa | tak | tak |
| Gwarancja finansowa / równoważne ubezpieczenie | standardowo nie na podstawie art. 18 | tak |
| Dokument przemieszczania w procedurze notyfikacyjnej | nie | tak |
| DIWASS w sierpniu 2026 r. | w Polsce dla Annex VII możliwy dobrowolnie w okresie przejściowym | obowiązkowy |
| Start transportu | po spełnieniu wymogów art. 18 | dopiero po uzyskaniu wymaganych zgód i spełnieniu ich warunków |
| Ryzyko typowego błędu | zła klasyfikacja, zanieczyszczenia, nieprawidłowy Annex VII | rozpoczęcie transportu bez skutecznej zgody albo niezgodnie z notyfikacją |
Tabela pokazuje podstawowy podział. Nie zastępuje kwalifikacji konkretnego odpadu, procesu i konkretnej trasy.
#### Kierunek transportu może zmienić odpowiedź
Dwa identyczne odpady nie muszą być obsługiwane tak samo, jeżeli jeden jedzie z Polski do Czech, a drugi poza Unię.
Trzeba osobno rozpatrywać:
- przemieszczanie pomiędzy państwami UE;
- eksport do państwa OECD poza UE;
- eksport do państwa spoza OECD.
Nie można wziąć zasad dla transportu Polska–Niemcy i automatycznie zastosować ich przy wysyłce tego samego materiału np. do państwa azjatyckiego.
Szczególnie wyraźnie widać to przy odpadach tworzyw sztucznych.
#### Plastik: zielony wpis nie zawsze oznacza zieloną procedurę
W obrocie wewnątrz UE określone niezanieczyszczone odpady tworzyw sztucznych przeznaczone do odzysku mogą być klasyfikowane pod wpisem EU3011 i podlegać wymaganiom informacyjnym.
Inaczej wygląda eksport poza UE.
Od 21 maja 2026 r. eksport odpadów tworzyw sztucznych, w tym czystych odpadów B3011 przeznaczonych do recyklingu, do państw trzecich podlega procedurze uprzedniego zgłoszenia i zgody.
Dla państw spoza OECD dochodzi kolejna graniczna data:
od 21 listopada 2026 r. do 21 maja 2029 r. eksport B3011 z UE do państw spoza OECD będzie całkowicie zakazany.
Po 21 maja 2029 r. możliwość ponownego przyjmowania takich odpadów nie otworzy się automatycznie dla każdego państwa. Państwo spoza OECD będzie musiało zgłosić Komisji Europejskiej zainteresowanie importem i spełnić warunki umożliwiające znalezienie się w odpowiednim wykazie.
To dobry przykład pokazujący, dlaczego zdanie „B3011 jest zielone, więc robimy Annex VII” jest niebezpiecznym skrótem.
Przy tworzywach pytanie „jaki to kod?” trzeba od razu połączyć z drugim: dokąd dokładnie ten odpad jedzie?
#### Trzy sytuacje, które trzeba rozpoznać przed wysyłką
1. Czysta, jednorodna partia kwalifikująca się do zielonego wykazu, wysyłana z Polski do instalacji odzysku w innym państwie UE
Jeżeli spełnione są warunki art. 4 ust. 4, a partia przekracza 20 kg, punktem wyjścia będzie art. 18: prawidłowa klasyfikacja, instalacja posiadająca uprawnienia, umowa i załącznik VII.
Nie potrzeba notyfikacji tylko dlatego, że ciężarówka przekracza granicę.
2. Materiał ma „zieloną” nazwę, ale partia jest zanieczyszczona
Tu nie należy pytać, czy kierowca „da radę przejechać z Annex VII”. Trzeba wrócić do klasyfikacji.
Jeżeli zanieczyszczenia zwiększają ryzyko albo uniemożliwiają racjonalny środowiskowo odzysk, uproszczona procedura może przestać mieć zastosowanie.
Najpierw analiza materiału. Transport później.
3. B3011 ma zostać wysłane z Polski do państwa spoza OECD
W sierpniu 2026 r. nie jest to zwykła przesyłka zielonego odpadu na załączniku VII. Od 21 maja 2026 r. wymagane jest uprzednie zgłoszenie i zgoda.
Jeżeli planowana data wysyłki przypada 21 listopada 2026 r. lub później, transport B3011 do państwa spoza OECD nie może zostać zrealizowany ze względu na czasowy całkowity zakaz eksportu.
Tu jedna data zmienia decyzję z „uruchom notyfikację” na „nie organizuj tego eksportu”.
#### Co sprawdzi kontrola?
Kontrola nie musi ograniczyć się do pytania kierowcy o formularz.
Znaczenie może mieć m.in.:
- rzeczywista zawartość pojazdu lub kontenera;
- zgodność odpadu z deklarowaną klasyfikacją;
- masa;
- oznaczenia i kody;
- dane nadawcy, odbiorcy i instalacji;
- proces odzysku lub unieszkodliwiania;
- trasa;
- wymagane zgody;
- dokument przemieszczania;
- załącznik VII, jeżeli ma zastosowanie;
- zgodność papierowej dokumentacji z danymi elektronicznymi;
- umowa wymagana przez przepisy;
- uprawnienia instalacji;
- informacje dostępne w DIWASS.
Najbardziej niewygodny scenariusz nie polega na tym, że w formularzu znajduje się literówka. Znacznie poważniejsza sytuacja powstaje, gdy rzeczywisty odpad nie odpowiada procedurze, w której jedzie.
Nielegalne przemieszczenie może wystąpić m.in. wtedy, gdy transport wymagający zgody rusza bez wymaganej zgody albo gdy przesyłka jest realizowana w sposób istotnie niezgodny z dokumentacją lub warunkami procedury.
Konsekwencją może być zatrzymanie transportu, konieczność jego zwrotu albo zapewnienia alternatywnego zagospodarowania, magazynowanie oraz koszty związane z wykonaniem tych czynności. W procedurze notyfikacyjnej właśnie dlatego funkcjonuje zabezpieczenie finansowe.
FAQ: zielona i bursztynowa lista w praktyce
Czy każdy odpad z zielonej listy można przewieźć za granicę na załączniku VII?
Nie. Trzeba sprawdzić m.in. rzeczywisty skład, zanieczyszczenia, przeznaczenie do odzysku, ilość oraz kierunek transportu. Szczególne zasady dotyczą np. eksportu odpadów tworzyw sztucznych poza UE.
Czy każdy odpad wymagający notyfikacji znajduje się na liście bursztynowej?
Nie. Notyfikacji podlegają również inne kategorie wskazane w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 2024/1157, m.in. określone odpady nieprzypisane do jednego wpisu, mieszaniny, odpady niebezpieczne oraz odpowiednio zanieczyszczone odpady z zielonych wykazów.
Czy kod odpadu z polskiego katalogu wystarczy do wyboru procedury TPO?
Nie. Krajowy kod odpadu jest ważnym elementem identyfikacji, ale nie zastępuje klasyfikacji stosowanej przy transgranicznym przemieszczaniu. Trzeba ustalić właściwy wpis TPO oraz sprawdzić rzeczywisty skład odpadu.
Od jakiej ilości stosuje się art. 18 dla typowej zielonej listy?
Przy odpadach przeznaczonych do odzysku wskazanych w art. 4 ust. 4 wymagania art. 18 stosuje się, jeśli przemieszczana ilość przekracza 20 kg.
Czy załącznik VII wystarczy bez umowy?
Nie. Dla przemieszczeń objętych art. 18 wymagana jest również umowa pomiędzy osobą organizującą przemieszczenie a odbiorcą, a gdy odbiorca nie jest operatorem instalacji – umowę podpisuje także operator instalacji.
Kiedy trzeba przygotować załącznik VII?
W możliwym zakresie najpóźniej dwa dni robocze przed rozpoczęciem transportu. Dane dotyczące rzeczywistej ilości, przewoźnika lub przewoźników i – gdy dotyczy – numeru kontenera można uzupełnić najpóźniej przed rozpoczęciem przemieszczenia.
Czy w 2026 r. załącznik VII trzeba w Polsce wprowadzać do DIWASS?
Do 31 grudnia 2026 r. GIOŚ dopuszcza stosowanie papierowej dokumentacji poza DIWASS, pod warunkiem używania nowego wzoru załącznika VII i spełnienia nowych wymogów dotyczących umowy. DIWASS może być w tym okresie używany dobrowolnie dla tej procedury. Dla notyfikacji elektroniczna obsługa przez DIWASS obowiązuje już od 21 maja 2026 r.
Czy załącznik VII trzeba w okresie przejściowym wysyłać do GIOŚ?
Nie. W okresie przejściowym od 21 maja do 31 grudnia 2026 r. GIOŚ nie wymaga przekazywania mu załączników VII.
Czy procedura notyfikacyjna oznacza automatycznie 30 dni oczekiwania?
Nie. Termin 30 dni dotyczy zasadniczo decyzji organów po uznaniu zgłoszenia za prawidłowo skompletowane. Jeżeli dokumentacja wymaga uzupełnienia, cały proces może trwać dłużej.
Czy przy notyfikacji potrzebna jest gwarancja finansowa?
Tak. Gwarancja finansowa albo równoważne ubezpieczenie ma obejmować m.in. koszty transportu, odzysku lub unieszkodliwiania oraz magazynowania przez 90 dni. Jej wysokość jest ustalana dla konkretnego przypadku, a nie według jednej stałej stawki dla wszystkich transportów.
Czy B3011 można obecnie wywozić do państw spoza OECD?
W sierpniu 2026 r. taki eksport podlega uprzedniemu zgłoszeniu i zgodzie. Od 21 listopada 2026 r. do 21 maja 2029 r. eksport B3011 z UE do państw spoza OECD będzie zakazany.
Od czego zacząć przed pierwszym transportem?
Nie od dokumentu VII i nie od rezerwacji przewoźnika. Najpierw ustal rzeczywisty skład odpadu, właściwy wpis TPO, proces R/D oraz państwo przeznaczenia. Jeśli którykolwiek z tych czterech elementów nie jest pewny, nie wybieraj jeszcze procedury. Najkosztowniejszym błędem jest przygotowanie poprawnych dokumentów dla nieprawidłowo zaklasyfikowanego odpadu.
