Program Rehabilitacja 25 plus nie jest świadczeniem wypłacanym osobie z niepełnosprawnością ani jej rodzinie. Pieniądze otrzymuje podmiot prowadzący uprawnioną placówkę, która organizuje dalsze wsparcie dla absolwentów po zakończeniu edukacji. W roku szkolnym 2026/2027 stawka wynosi 3 807 zł miesięcznie na jednego beneficjenta, ale sama liczba uczestników nie przesądza jeszcze o tym, ile placówka ostatecznie rozliczy.
Najpierw trzeba sprawdzić coś ważniejszego: czy konkretna osoba w ogóle spełnia warunki programu. I tu pojawia się więcej ograniczeń, niż sugeruje sama nazwa „25 plus”. Inny próg wieku obowiązuje absolwenta OREW lub ORW, inny absolwenta SPdP, istnieją wyjątki dla młodszych osób, a do tego dochodzą wymagania dotyczące zatrudnienia, rodzaju niepełnosprawności i korzystania z placówek dziennej aktywności.
Dla edycji 2026/2027 nabór odbywał się od 4 maja do 5 czerwca 2026 r., więc zwykły termin składania wniosków już minął. Rok szkolny objęty finansowaniem trwa od 1 września 2026 r. do 31 sierpnia 2027 r. Program został przedłużony także na rok szkolny 2027/2028. Nie należy jednak zakładać, że stawka 3 807 zł będzie obowiązywała również wtedy — PFRON ustala ją odrębnie dla każdego roku szkolnego.
Kto może skorzystać z Rehabilitacji 25 plus? Sam wiek nie wystarczy
W programie trzeba rozróżnić adresata programu od beneficjenta.
Adresatem jest podmiot prowadzący:
- OREW – ośrodek rehabilitacyjno-edukacyjno-wychowawczy,
- ORW – ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy,
- SPdP – szkołę specjalną przysposabiającą do pracy,
- inną placówkę edukacyjną działającą na podstawie Prawa oświatowego, w której beneficjent realizował obowiązek nauki.
To adresat składa wniosek i zawiera umowę z PFRON. Rodzic, opiekun ani sam absolwent nie występują bezpośrednio o 3 807 zł miesięcznie.
Jeżeli ten sam podmiot prowadzi kilka placówek, nie załatwia sprawy jednym zbiorczym wnioskiem. Dla każdej placówki składa się oddzielny wniosek.
Po stronie podmiotu istnieje jeszcze warunek finansowy, który łatwo przeoczyć przy koncentrowaniu się na samych uczestnikach. Adresat nie może mieć wymagalnych zobowiązań wobec:
- PFRON, w tym zaległości w obowiązkowych wpłatach,
- ZUS i/lub urzędu skarbowego,
- innych organów i instytucji wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej.
Dopiero potem warto przejść do listy przyszłych beneficjentów.
Nie każda dorosła osoba z niepełnosprawnością może uczestniczyć w programie. Co do zasady chodzi o osoby niezatrudnione, będące absolwentami placówek wskazanych w programie i spełniające kryteria dotyczące niepełnosprawności intelektualnej.
Programowa definicja absolwenta również jest konkretna. Obejmuje osoby, które ukończyły realizację obowiązku nauki w OREW, ORW, SPdP albo innej właściwej placówce edukacyjnej w latach 2016–2025, a także osoby kończące ją w kolejnych latach szkolnych objętych przedłużeniem programu.
Standardowe kryteria wyglądają następująco:
- absolwent OREW lub ORW – zasadniczo wiek powyżej 25 lat i niepełnosprawność intelektualna, także sprzężona z innymi niepełnosprawnościami;
- absolwent SPdP – zasadniczo wiek powyżej 24 lat i niepełnosprawność intelektualna, także sprzężona;
- absolwent innej placówki edukacyjnej, zasadniczo w wieku powyżej 25 lat – musi spełniać dodatkowe kryteria dotyczące rodzaju i stopnia niepełnosprawności.
W tej ostatniej grupie program rozróżnia między innymi osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim, które podczas realizacji obowiązku nauki posiadały właściwe orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych i posiadają aktualne orzeczenie potwierdzające niepełnosprawność, oraz osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym sprzężoną z innymi niepełnosprawnościami.
Tu nie warto upraszczać kryterium do zdania „osoba ma znaczny stopień niepełnosprawności”. Program odnosi się do konkretnych rodzajów niepełnosprawności i dokumentów.
Są też wyjątki od podstawowych progów wieku.
W uzasadnionym przypadku, jeżeli pozostałe warunki są spełnione:
- absolwent OREW, ORW lub innej placówki edukacyjnej w wieku powyżej 24 lat może zostać dopuszczony decyzją adresata programu;
- w przypadku absolwenta SPdP analogiczny wyjątek dotyczy osoby powyżej 23 lat;
- jeszcze młodszy absolwent OREW, ORW lub innej placówki – powyżej 20 lat do 24 lat – wymaga decyzji Pełnomocników Zarządu PFRON w Oddziale PFRON wydanej na uzasadniony wniosek adresata;
- dla absolwenta SPdP ta szczególna ścieżka obejmuje wiek powyżej 20 lat do 23 lat.
To ważna różnica. Placówka nie może potraktować każdego młodszego uczestnika tak samo.
Przykład: 26-letni niezatrudniony absolwent OREW z niepełnosprawnością intelektualną, spełniający pozostałe warunki programu, mieści się w podstawowej grupie beneficjentów. Nie trzeba korzystać z wyjątku wiekowego.
Inaczej wygląda sytuacja 23-letniego absolwenta SPdP. Sam fakt ukończenia szkoły i posiadania niepełnosprawności nie daje automatycznie prawa do udziału. W zależności od dokładnego wieku i sytuacji trzeba zastosować jedną ze szczególnych ścieżek przewidzianych w programie.
Jest jeszcze drugi filtr, który w praktyce potrafi wykluczyć kandydata: placówki dziennej aktywności.
Adresat składa oświadczenie, że osoby obejmowane Rehabilitacją 25 plus:
- nie są objęte rehabilitacją społeczną w placówkach dziennej aktywności,
- nie zrezygnowały ze wsparcia takiej placówki w ciągu 12 miesięcy poprzedzających przystąpienie do programu,
- mimo starań rodziny lub opiekunów nie znalazły miejsca w placówce dziennej aktywności zapewniającej wsparcie adekwatne do ich potrzeb.
Dotyczy to w praktyce między innymi takich form wsparcia jak warsztat terapii zajęciowej czy środowiskowy dom samopomocy.
Nie wystarczy więc powiedzieć: „uczestnik nie chodzi obecnie do WTZ”. Trzeba sprawdzić również, czy wcześniej sam nie zrezygnował z takiej placówki oraz czy rzeczywiście podejmowano próby znalezienia odpowiedniego miejsca.
Procedury przewidują wyjątek dla osoby, która z własnej woli opuściła inną placówkę pobytu dziennego w ciągu poprzednich 12 miesięcy, ale nie jest to automatyczne odstępstwo. W szczególnym przypadku decyzję o dopuszczeniu takiej osoby podejmują Pełnomocnicy Zarządu PFRON w Oddziale PFRON.
Dla rodzica lub opiekuna praktyczna kolejność jest więc prosta. Nie zaczyna się od składania własnego wniosku do PFRON. Najpierw trzeba sprawdzić, czy osoba spełnia kryteria programu, a następnie znaleźć uprawnioną placówkę gotową objąć ją wsparciem i uwzględnić w swojej dokumentacji.
3 807 zł miesięcznie to nie ryczałt bez warunków. Liczą się godziny, koszty i dokumentacja
W roku szkolnym 2026/2027 stawka osobowa wynosi 3 807 zł miesięcznie na jednego beneficjenta.
Jeżeli placówka obejmie 10 osób wsparciem przez pełne 12 miesięcy, teoretyczny maksymalny poziom wynikający ze stawki wynosi:
10 × 3 807 zł × 12 = 456 840 zł.
To jednak limit wynikający z liczby osób i stawki, a nie gwarantowana kwota, którą placówka zachowa po rozliczeniu. PFRON rozlicza faktycznie poniesione koszty, a wysokość możliwa do uznania zależy również od liczby godzin wsparcia otrzymanych przez poszczególnych beneficjentów.
Najważniejsza liczba, której nie można pominąć w planowaniu, to 100 godzin miesięcznie.
Każdy beneficjent powinien mieć w danym miesiącu zapewnione minimum 100 godzin wsparcia. Placówka samodzielnie ustala zakres usług i rozkład godzin, ale nie może stworzyć programu, w którym uczestnik ma na przykład tylko 30 czy 40 godzin miesięcznie i uznać tego za zwykły pełny wymiar Rehabilitacji 25 plus.
Przykładowy miesięczny plan dla jednego uczestnika może wyglądać tak:
- 32 godziny treningu samodzielności i umiejętności życia codziennego,
- 24 godziny zajęć usprawniających i terapeutycznych,
- 20 godzin aktywizacji społecznej,
- 16 godzin wsparcia opiekuńczego i pielęgnacyjnego,
- 8 godzin zajęć rozwijających zainteresowania.
Łącznie: 100 godzin.
Nie jest to wzór narzucony przez PFRON. Rozkład musi wynikać z rzeczywistych potrzeb uczestników i możliwości placówki. Pokazuje jednak, że w projekcie planu wsparcia trzeba policzyć godziny, a nie tylko wymienić rodzaje zajęć.
Drugie miejsce, w którym łatwo popełnić błąd, to próg 75%.
Przy obecnym minimum 100 godzin zasady rozliczenia oznaczają:
- jeśli beneficjent otrzyma więcej niż 75 godzin, do rozliczenia może zostać przyjęta pełna stawka;
- jeśli otrzyma 75 godzin lub mniej, stawka jest obliczana proporcjonalnie do faktycznej liczby godzin;
- jeżeli z przyczyn niezależnych od placówki beneficjent otrzyma poniżej 50% wymaganych godzin, stosuje się szczególną zasadę połowy stawki.
Przy stawce 3 807 zł dobrze widać to na liczbach.
Beneficjent otrzymał 76 godzin. To więcej niż 75% wymaganych 100 godzin, więc w zakresie reguły godzinowej do rozliczenia przyjmuje się pełną stawkę 3 807 zł.
Beneficjent otrzymał 70 godzin. Proporcjonalna stawka wyniesie:
3 807 zł × 70/100 = 2 664,90 zł.
Przy dokładnie 75 godzinach będzie to:
3 807 zł × 75/100 = 2 855,25 zł.
To dość nietypowa konstrukcja programu: różnica między 75 a 76 godzinami może mieć duże znaczenie dla maksymalnej kwoty rozliczanej według stawki osobowej. Dlatego ewidencji godzin nie można traktować jak dokumentu uzupełnianego na koniec roku „z pamięci”.
Osobna zasada działa przy bardzo dużej absencji z przyczyn niezależnych od adresata. Jeżeli beneficjent otrzyma poniżej 50% godzin z powodu na przykład:
- usprawiedliwionej choroby,
- pobytu w szpitalu,
- rehabilitacji,
- udziału w turnusie rehabilitacyjnym,
- udokumentowanego wypoczynku,
- przerwy wakacyjnej,
- ferii,
- przerwy świątecznej,
do rozliczenia przyjmuje się połowę stawki.
Dla edycji 2026/2027 jest to 1 903,50 zł.
Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, że każda frekwencja poniżej 50 godzin automatycznie daje połowę stawki. Szczególna reguła została powiązana z przyczynami niezależnymi od adresata programu.
Co można finansować? Katalog jest szeroki, ale koszty muszą mieć realny związek ze wsparciem beneficjentów.
W grę wchodzą między innymi:
- wynagrodzenia personelu merytorycznego, np. terapeutów i rehabilitantów,
- wynagrodzenia personelu administracyjnego, np. księgowości, obsługi kadrowej lub prawnej,
- materiały szkoleniowe i pomoce dydaktyczne,
- wynajęcie niezbędnego sprzętu,
- wyżywienie,
- zakwaterowanie i przejazdy,
- koszty telefonu, internetu, czynszu i materiałów biurowych związanych z programem,
- zakup wyposażenia i środków trwałych,
- wartości niematerialne i prawne,
- najem, dzierżawa i leasing określonych składników majątku,
- remont, adaptacja i modernizacja pomieszczeń.
W samym zakresie wsparcia program pozwala finansować między innymi usługi opiekuńcze i pielęgnacyjne, zajęcia usprawniające i terapeutyczne, wsparcie ruchowe, koła zainteresowań, rozwijanie samodzielności, pomoc psychologiczną, poradnictwo, transport, a w przypadku absolwentów SPdP także działania aktywizujące zawodowo.
Są dwa limity, których nie należy ze sobą mieszać.
Pierwszy limit 10% obejmuje łącznie koszty personelu administracyjnego oraz wskazane w procedurach koszty bieżącego funkcjonowania placówki związane ze wsparciem, takie jak telefon, internet, czynsz czy materiały biurowe.
Drugi, osobny limit 10% dotyczy między innymi środków trwałych, wyposażenia, wartości niematerialnych i prawnych, najmu, dzierżawy, leasingu, remontów, adaptacji i modernizacji.
Jeżeli więc placówka wykorzysta w programie 300 000 zł, kategoria administracyjno-bieżąca objęta pierwszym limitem nie może przekroczyć 30 000 zł, a grupa wydatków objęta drugim limitem również ma własny pułap 30 000 zł.
Koszt kwalifikowalny musi być jednocześnie:
- niezbędny do realizacji programu,
- racjonalny i oszczędny,
- poniesiony w okresie objętym umową,
- poparty dokumentami księgowymi,
- wykazany w dokumentacji finansowej,
- zgodny z prawem,
- niesfinansowany z innego źródła w części pokrywanej z PFRON.
Nie kwalifikują się między innymi:
- zakup nieruchomości,
- rezerwy na przyszłe straty i zobowiązania,
- odsetki wynikające z nieterminowych płatności,
- odsetki, prowizje i inne koszty kredytów i pożyczek,
- koszty niezwiązane z programem,
- koszt przygotowania samego wniosku,
- mandaty, grzywny i określone koszty sądowe,
- odpisy amortyzacyjne.
Jest też szczegół, który przydaje się już podczas realizacji budżetu. Jeżeli powstaną oszczędności, można w określonych granicach przesuwać środki między pozycjami bez aneksu, o ile dana pozycja nie wzrośnie o więcej niż 15% swojej dotychczasowej wartości i nie zostaną naruszone pozostałe limity. Przesunięcia pomiędzy kosztami bieżącymi a inwestycyjnymi wymagają natomiast zgody PFRON i aneksu do umowy niezależnie od kwoty.
To jeden z powodów, dla których budżetu nie powinno się układać od końca. Najpierw trzeba wiedzieć, ilu kwalifikujących się beneficjentów będzie w programie, jakie wsparcie rzeczywiście otrzymają i jaką kadrę trzeba do tego zaangażować. Dopiero później ma sens dzielenie kwoty na kategorie wydatków.
Jak przygotować wniosek i nie stracić pieniędzy przy późniejszym rozliczeniu?
Dla edycji 2026/2027 wnioski są obsługiwane przez iPFRON+. Właściwy jest Oddział PFRON ustalany według siedziby placówki realizującej program.
Nabór na ten rok szkolny zakończył się 5 czerwca 2026 r. Procedury pozwalają wprawdzie, aby w uzasadnionych przypadkach wniosek złożony po terminie został rozpatrzony indywidualnie przez Pełnomocników Zarządu PFRON w Oddziale PFRON, ale nie daje to wnioskodawcy prawa do późnego naboru. To wyjątek, a nie dodatkowy termin.
Przy przygotowaniu kolejnej edycji rozsądna kolejność jest następująca:
- Sprawdź placówkę. Ustal, czy podmiot i prowadzona przez niego placówka mieszczą się w katalogu adresatów programu oraz czy nie ma wymagalnych zobowiązań wykluczających udział.
- Zweryfikuj każdego beneficjenta osobno. Sprawdź rodzaj ukończonej placówki, rok ukończenia obowiązku nauki, dokładny wiek, niepełnosprawność, status zatrudnienia oraz sytuację dotyczącą placówek dziennej aktywności.
- Oddziel przypadki standardowe od wyjątków. Jeżeli uczestnik jest młodszy niż podstawowy próg, ustal, czy decyzję może podjąć sam adresat, czy potrzebna będzie decyzja Pełnomocników Zarządu PFRON.
- Policz miesiące i godziny. Dla każdego beneficjenta trzeba zaplanować minimum 100 godzin wsparcia miesięcznie.
- Dopasuj kadrę do zajęć. Lista terapeutów i innych specjalistów nie może istnieć w oderwaniu od planu. Z projektu powinno wynikać, kto prowadzi określone formy wsparcia i jakie ma kwalifikacje.
- Zbuduj budżet. Dopiero na tym etapie dziel wydatki na koszty bieżące, personel, bezpośrednie wsparcie i inwestycje oraz sprawdzaj limity 10%.
- Przygotuj projekt planu wsparcia i oświadczenie adresata.
- Złóż wniosek w iPFRON+.
- Pilnuj wezwania do uzupełnień. Jeżeli PFRON stwierdzi braki, wnioskodawca otrzymuje termin 7 dni na uzupełnienie. Brak uzupełnienia skutkuje odrzuceniem wniosku.
- Po uzyskaniu pozytywnej decyzji podpisz umowę przed rozpoczęciem roku szkolnego, zasadniczo najpóźniej do 31 sierpnia. W uzasadnionym przypadku ten termin może zostać przedłużony decyzją Pełnomocników Zarządu PFRON.
Oddział powinien zweryfikować kompletność i poprawność wniosku. Jeżeli potrzebne jest uzupełnienie, wezwanie powinno zostać skierowane w ciągu 14 dni od złożenia dokumentów. Decyzja dotycząca kompletnego wniosku zapada niezwłocznie, nie później niż 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku.
Najwięcej pracy przed złożeniem dokumentów powinien dostać projekt planu wsparcia. Ogólnik w rodzaju:
„Zajęcia rehabilitacyjne zgodnie z indywidualnymi potrzebami uczestników”
jest mało użyteczny. Nie pokazuje ani wymiaru wsparcia, ani sposobu jego organizacji.
Plan powinien określać między innymi:
- nazwę formy wsparcia,
- jej konkretny opis,
- liczbę miesięcy prowadzenia,
- liczbę beneficjentów,
- liczbę godzin przypadającą na jednego beneficjenta miesięcznie,
- stanowiska personelu,
- liczbę osób angażowanych do realizacji,
- wymagane kwalifikacje,
- koszty bieżące i inwestycyjne.
Znacznie lepiej wygląda zapis w rodzaju:
„Trening samodzielności – 32 godziny miesięcznie na beneficjenta przez 12 miesięcy; nauka i utrwalanie czynności życia codziennego, przygotowywania prostych posiłków, gospodarowania pieniędzmi i bezpiecznego poruszania się poza placówką; wsparcie prowadzone przez terapeutę posiadającego kwalifikacje wskazane w planie.”
To nadal musi zostać dopasowane do rzeczywistej sytuacji placówki, ale pokazuje logikę dobrego dokumentu: co, dla kogo, ile godzin, jak długo i przez kogo.
Po podpisaniu umowy formalności się nie kończą. I właśnie ten etap jest bardziej kłopotliwy, niż wynikałoby z samego otrzymania decyzji o dofinansowaniu.
Placówka prowadzi dokumentację potwierdzającą między innymi:
- kwalifikowanie się poszczególnych beneficjentów,
- ich faktyczny udział we wsparciu,
- liczbę godzin,
- rodzaj przeprowadzonych zajęć,
- poniesione koszty,
- zgodność realizacji z projektem planu wsparcia.
Trzeba mieć dokumenty potwierdzające spełnianie warunków uczestnictwa, np. właściwe orzeczenia i dokumenty dotyczące statusu absolwenta, a udział w zajęciach powinien być możliwy do potwierdzenia poprzez ewidencję, listy obecności lub inne stosowane dokumenty.
Dochodzi do tego harmonogram zajęć grupowych. Adresat ma go przekazać PFRON nie później niż w ciągu 30 dni roboczych od podpisania umowy, a jeżeli realizacja zaczyna się później – w ciągu 30 dni roboczych od rozpoczęcia programu. Harmonogram wskazuje terminy i dokładne miejsca realizacji poszczególnych form wsparcia.
Nie jest to dokument przygotowywany raz na cały rok i odkładany do segregatora. Podlega aktualizacji raz na kwartał, zasadniczo nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem danego kwartału kalendarzowego.
Ma to praktyczne znaczenie, ponieważ PFRON może przeprowadzać wizyty monitoringowe.
Wizyta może być:
- niezapowiedziana – w miejscu i godzinach realizacji działań,
- zapowiedziana – wówczas placówka otrzymuje informację z co najmniej 5-dniowym wyprzedzeniem.
Podczas monitoringu można sprawdzić między innymi, czy rzeczywiście odbywają się zajęcia zapisane w projekcie planu wsparcia, czy zgadza się liczba beneficjentów, liczba godzin, personel i dokumentacja potwierdzająca udział. Kupiony sprzęt również może zostać zweryfikowany pod kątem jego rzeczywistego wykorzystania w programie.
Tu wychodzi największa słabość podejścia „najpierw zdobądźmy dotację, dokumentację uporządkujemy później”. W Rehabilitacji 25 plus dokumentacja musi odpowiadać rzeczywistym zajęciom w trakcie całego roku. PFRON ma również prawo prowadzenia kontroli prawidłowości wydatkowania środków, a program przewiduje możliwość kontroli także w okresie 5 lat po zakończeniu jego realizacji.
Po zakończeniu roku szkolnego adresat ma 30 dni na złożenie sprawozdania. Wykazuje w nim między innymi:
- ostateczną listę beneficjentów,
- listę prowadzonych zajęć,
- liczbę godzin otrzymanych przez każdego beneficjenta w poszczególnych miesiącach,
- faktycznie poniesione koszty,
- działania podejmowane w celu poszukiwania dla beneficjentów dalszego wsparcia po zakończeniu programu.
Dopiero na tym etapie widać, dlaczego kwoty z decyzji nie powinno się traktować jak pieniędzy „należnych z góry”. Maksymalny poziom rozliczenia zależy od liczby osób, miesięcy, godzin i prawidłowo poniesionych kosztów.
Przy przygotowaniu wniosku szczególnie trzeba uważać na kilka błędów:
- kwalifikowanie osoby tylko dlatego, że ma ponad 25 lat i orzeczenie o niepełnosprawności,
- pominięcie różnicy między absolwentem OREW/ORW i SPdP,
- nieuwzględnienie statusu osoby niezatrudnionej,
- nieuwzględnienie WTZ, ŚDS lub innej placówki dziennej aktywności,
- pominięcie 12-miesięcznej zasady dotyczącej dobrowolnego opuszczenia takiej placówki,
- zaplanowanie mniej niż 100 godzin miesięcznie,
- stworzenie ogólnego planu bez powiązania zajęć, godzin, beneficjentów i kadry,
- przekroczenie jednego z limitów 10%,
- traktowanie stawki 3 807 zł jako gwarantowanego miesięcznego ryczałtu,
- odkładanie ewidencji godzin na koniec okresu rozliczeniowego.
FAQ: najczęstsze pytania o Rehabilitację 25 plus
Czy osoba z niepełnosprawnością może sama złożyć wniosek?
Nie. O środki występuje uprawniony podmiot prowadzący OREW, ORW, SPdP albo inną placówkę edukacyjną spełniającą warunki programu.
Czy każda osoba, która ukończyła 25 lat, może zostać beneficjentem?
Nie. Wiek jest tylko jednym z warunków. Znaczenie mają również rodzaj ukończonej placówki, niepełnosprawność, status absolwenta, brak zatrudnienia oraz sytuacja dotycząca rehabilitacji społecznej w placówkach dziennej aktywności.
Czy osoba pracująca może uczestniczyć w programie?
Program określa beneficjentów jako osoby niezatrudnione. Podjęcie zatrudnienia ma więc znaczenie dla spełniania podstawowego kryterium uczestnictwa.
Czy uczestnik WTZ albo ŚDS może jednocześnie korzystać z Rehabilitacji 25 plus?
Założeniem programu jest wsparcie osób nieobjętych rehabilitacją społeczną w placówkach dziennej aktywności. Adresat składa w tym zakresie odpowiednie oświadczenie dotyczące osób zgłaszanych do programu.
Czy 24-letni absolwent OREW jest automatycznie wykluczony?
Nie zawsze. Program przewiduje wyjątki dla młodszych absolwentów, ale w zależności od wieku decyzję podejmuje adresat programu albo Pełnomocnicy Zarządu PFRON na uzasadniony wniosek.
Ile godzin wsparcia trzeba zapewnić?
Obecnie minimum wynosi 100 godzin miesięcznie na jednego beneficjenta.
Czy przy 75 godzinach placówka otrzymuje pełne 3 807 zł?
Nie. Pełną stawkę przyjmuje się przy więcej niż 75% wymaganej liczby godzin. Przy dokładnie 75 godzinach stawka jest obliczana proporcjonalnie i przy stawce 3 807 zł wynosi 2 855,25 zł.
Co w przypadku długiej choroby lub pobytu beneficjenta w szpitalu?
Jeżeli z przyczyn niezależnych od adresata beneficjent otrzyma poniżej 50% wymaganych godzin, procedura pozwala przyjąć do rozliczenia połowę stawki. Dla roku 2026/2027 jest to 1 903,50 zł.
Czy jedna organizacja prowadząca trzy placówki składa jeden wniosek?
Nie. Jeżeli podmiot prowadzi więcej niż jedną placówkę objętą programem, dla każdej z nich składa oddzielny wniosek.
Czy po 5 czerwca 2026 r. można jeszcze złożyć wniosek na rok 2026/2027?
Zwykły nabór jest zakończony. Procedury dopuszczają indywidualne rozpatrzenie spóźnionego wniosku w uzasadnionym przypadku przez Pełnomocników Zarządu PFRON w Oddziale, ale nie jest to dodatkowy nabór ani gwarancja przyjęcia wniosku.
Czy w roku 2027/2028 stawka również wyniesie 3 807 zł?
Nie można tego obecnie zakładać. Program będzie realizowany także w roku szkolnym 2027/2028, ale wysokość stawki osobowej PFRON ustala odrębnie dla danego roku szkolnego.
Jeżeli placówka przygotowuje się do kolejnego naboru, nie powinna zaczynać od budżetu. Pierwszym dokumentem roboczym powinna być lista potencjalnych beneficjentów z pięcioma polami: rodzaj ukończonej placówki, rok ukończenia nauki, dokładny wiek, status zatrudnienia i sytuacja dotycząca placówki dziennej aktywności. Najpierw trzeba odrzucić osoby niespełniające kryteriów i wyodrębnić przypadki wymagające indywidualnej decyzji. Dopiero dla zweryfikowanej grupy należy budować plan minimum 100 godzin miesięcznie, dobierać kadrę i liczyć budżet. To usuwa najdroższy błąd: przygotowanie całego wniosku dla grupy, której część nie może zostać objęta programem.
